HODI TANZANIA! Huizen van hoop

23 juli 2019
COLUMN 3
 
Hodi Tanzania*
 
Dirk De Wachter schrijft voor het Belgische dagblad de Standaard een dagelijkse column over zijn bezoek aan enkele van onze projecten in Tanzania.
Vandaag bezochten ze the House of Hope. Dit bezoek beschrijft hij in aflevering 3 en kan je hieronder lezen. Vorige afleveringen kan je herlezen op deze website of op onze Facebook-pagina Cheld-Help Nederland.
 
Bij ons bezoek aan het universitaire ziekenhuis gisteren was het niet moeilijk om de voordelen van ons westerse systeem te zien. Zowel de enorme technologische realisaties als de sterk uitgebouwde sociale zekerheid zijn verworvenheden waarvan de mensen hier alleen maar kunnen dromen. Die technologische realisaties lijken soms hun doel voorbij te schieten – de ontmenselijking ligt op de loer. Maar de sociale zekerheid moeten we goed bewaken, solidariteit is geen definitief gegeven.
 
Vandaag bezochten we een ander project: the House of Hope. Het zijn bottom-up ontstane initiatieven, waarbij kinderen en moeders in huizen worden opgevangen, voor of na een medisch ingrijpen. De ontvangst was bijzonder. Alle moeders zaten samen met hun kind in de woonkamer en vertelden hun persoonlijke verhaal. De kracht die uitging van deze bijeenkomst is moeilijk te beschrijven. Geneeskunde is meer dan wetenschappelijk verantwoorde interventies. De menselijkheid die ik voelde in dit bijzondere huis durf ik als model te nemen voor de zorg in onze rijke streken.
 
Een belangrijke voorwaarde voor zo’n model is dat ervaringsdeskundigen en familieleden ingeschakeld worden. We moeten durven te vertrouwen op hun visie, en het beleid in samenspraak met hen bepalen en aanpassen. Het gevoel dat je mee vorm kunt geven aan het bestaan geeft kracht.
 
Kleinschaligheid is een tweede cruciale punt. Mensen kunnen alleen samenleven in een huiselijke sfeer als er voldoende zorgvoorzieningen zijn. Een derde punt sluit daarbij aan: er moet een sfeer van gewonigheid zijn, een huis in het dorp zonder stigmatiserende uitstraling, waar mensen niet ‘gehandicapt’, maar moeder en vader en vriend en buur kunnen zijn. Een vierde punt is soepel kunnen samenwerken met de medische omkadering en met het gemeenschapsleven.
 
Al vele jaren ijver ik er in België voor om mensen met ernstige psychische kwetsbaarheid op te vangen in huizen die deze principes huldigen. Dat stuit op praktische en economische problemen.
 
Ik zag hoe dit prachtige huis in Tanzania dat wel allemaal realiseert. Wij werden ontvangen met een fierheid die mij erg aangreep. Deze moeders hadden voor ons gekookt zoals geen enkel toprestaurant dat zou kunnen. Intussen dooft in het huis stilaan het luidruchtige leven. De sterren fonkelen in een open hemel.
 
* Hodi betekent in Swahili ‘Mag ik binnenkomen?’ Die vraag stelt psychiater Dirk De Wachter in Tanzania, waar hij projecten van Child-Help bezoekt rond spina bifida en hydrocefalie. Hij deelt zijn ervaringen tot en met 5 augustus in dS Avond en in de krant.
 
De column kan je ook volgen in de Standaard en dS Avond.

HOE KAN JIJ HELPEN?

Steun Child-Help en geef kinderen met een aangeboren handicap in ontwikkelingslanden een eerlijke start.

CHILD-HELP OP SOCIAL MEDIA