HODI TANZANIA! Het verschil tussen leven en dood

22 juli 2019
COLUMN 2
 
Hodi Tanzania*
 
Dirk De Wachter schrijft voor het Belgische dagblad de Standaard een dagelijkse column over zijn bezoek aan enkele van onze projecten. Vandaag kwam hij aan in Tanzania, samen met een delegatie van Child-Help.
 
Aflevering 2 van de column kan je hieronder lezen. Op onze website vind je ook de vorige column.
 
Het verschil tussen leven en dood
 
We moesten ons vandaag haasten om op tijd op onze bestemming te komen, voor een beladen en volgepland programma. Alles was strak geregeld, de timing werd strikt nageleefd. Ons eerste wapenfeit was een bezoek aan het Bugando Medical Centre, een groot universitair ziekenhuis in het noordwesten van het land. De patiënten die hier verzorgd worden, wonen soms tot duizend kilometer verder.
 
Onze aandacht ging vooral naar de diensten kindergeneeskunde en neurochirurgie, waar kinderen met spina bifida (open rug) of hydrocefalie (waterhoofd) behandeld worden. De zes neurochirurgen zijn opgeleid in buitenlandse centra. Ze opereren tot 600 kinderen per jaar. We werden enthousiast rondgeleid in ziekenzalen met tientallen kinderen, soms liggen ze met twee in een klein bed.
 
Natuurlijk was het wat aanpassen: het verschil met de hoogtechnologische topuitrustingen die we kennen in België is groot. Toch zette dit bezoek niet aan tot meewarige compassie. De moeders, die hier vaak samen met hun zieke kinderen wachten op een ingreep, straalden een waardigheid uit die stil maakt. We zagen baby’s met vaak erg grote hoofden die geduldig en liefdevol gekoesterd werden.
 
Sommige moeders vertelden ons hun verhaal, en ze deden dat zonder tranerigheid. Ze waren zonder uitzondering dankbaar dat er toch een mogelijkheid is om hun kind te helpen. Ze waren geduldig – een mengeling van noodlottige aanvaarding en hoopvol doorzetten die wij in onze westerse samenleving niet zo goed meer lijken te beheersen. De moeders blijken steun en verbinding bij elkaar te vinden. Vanuit ons perspectief hebben ze geen enkele privacy.
 
We liepen door gangen en wachtzalen waarin een kleurrijke drukte overheerste. Op de een of andere manier leek het goed te werken. We passeerden de vernieuwde operatiezalen, waar de artsen fier uitleg gaven over toekomstige mogelijkheden.
 
Ze toonden een hypermodern echografietoestel dat geschonken werd door Child-Help. Dankzij dat toestel kunnen kinderhoofden veel sneller en goedkoper onderzocht worden. Het maakt soms het verschil tussen leven en dood. Voor een scan is er een wachtlijst. De mensen moeten dat ondanks hun beperkte middelen uit eigen zak betalen. Dat zette ons weer met de voeten op de grond.
 
Daarna haastten we ons naar de vergaderzaal voor een belangrijke meeting met de directie. Eindelijk moesten we wachten, ons geduld werd op de proef gesteld. Dit is Afrika, dacht ik even. Tot ik mij herinnerde hoe vaak ik ook al in België heb gewacht op de hoogwaardigheidsbekleders. Soms zijn de verschillen in de wereld niet zo groot als ze lijken.
 
* Hodi betekent in Swahili ‘Mag ik binnenkomen?’ Die vraag stelt psychiater Dirk De Wachter in Tanzania, waar hij projecten van Child-Help bezoekt rond spina bifida en hydrocefalie. Hij deelt zijn ervaringen tot en met 5 augustus online en in de krant.
 
❗️❗️ Je zal Dirk dagelijks kunnen volgens tijdens weekdagen in de Standaard, dS Avond, onze FB-pagina Child-Help Nederland en hier op de website.

HOE KAN JIJ HELPEN?

Steun Child-Help en geef kinderen met een aangeboren handicap in ontwikkelingslanden een eerlijke start.

CHILD-HELP OP SOCIAL MEDIA